Οι δρόμοι της επανάστασης δεν είναι σπαρμένοι με ροδοπέταλα

Θα σας καληνυχτίσουμε με ένα κείμενο της φίλης μας Αλκμήνης...

ΑΥΓΗ - "ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ"

Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/02/2011


ΤΗΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ



Εδώ και δύο μήνες πηγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ στο μπλόκο της Κερατέας. Μου έχει γίνει κάτι σαν εξάρτηση. Και όχι μόνο σε μένα. Αλλά και στη φίλη μου που με «συνοδεύει», και στα ΚΑΠΗ της περιοχής που μαζεύονται γύρω από τη φουφού του «Άπαρτου Κάστρου», όπως ονομάζεται το στέκι που έχουν χτίσει με ξύλα και λαμαρίνες οι οικοδόμοι της Κερατέας, και στους νέους που έχουν αντικαταστήσει τα μπαράκια και τις καφετέριες με μια βόλτα στο μπλόκο, και στις γυναίκες που μέχρι χθες το επάγγελμά τους ήταν «οικιακά» και «μητέρες», και στους παππούδες που πηγαίνουν στο μπλόκο με τα εγγόνια τους το απόγευμα…

Το μπλόκο της Κερατέας έχει γίνει κάτι σαν το παλιό «νυφοπάζαρο» στην πλατεία του χωριού. Κάτι σαν κοινωνικός μαγνήτης. Όταν πηγαίνω εκεί, νιώθω ανάμεικτα συναισθήματα. Φόβο. Γιατί σε απόσταση 20 μέτρων είναι τα ΜΑΤ, εν πλήρη εξαρτύσει, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιτεθούν με δακρυγόνα, με βόμβες κρότου-λάμψης, με κανόνια νερού ή με πλαστικές σφαίρες. Νοσταλγία. Γιατί θυμάμαι τα νιάτα μου στη θρυλική κατάληψη του Πολυτεχνείου. Και βέβαια, συγκίνηση. Και βέβαια, ελπίδα. Ότι αυτό που έγινε κάποτε, μπορεί να ξαναγίνει. Διαφορετικά, όμως το ίδιο.

Οι άνθρωποι στο μπλόκο της Κερατέας είναι ευτυχισμένοι. Είναι πάλι όλοι μαζί. Οι μανάδες μπαίνουν μπροστάρησσες για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις συλλήψεις -που αισίως έχουν ξεπεράσει τις 40. Οι παπάδες τις περιοχής, μόνο το ράσο τούς ξεχωρίζει από τον οποιονδήποτε. Οι γέροι κάθονται γύρω από τον μεγάλο πάγκο και συζητάνε. Για τον αγώνα, για το τι είπαν τα μίντια και η Τζάκρη και ο Ραγκούσης, τι έγραψαν οι εφημερίδες. Είναι και πάλι ζωντανοί, πιο ζωντανοί από ποτέ.

Πριν από την εισβολή στην πόλη, συνηθίζαμε να βολτάρουμε με τη φίλη μου στον μπαρουτοκαπνισμένο δρόμο, γεμάτο καμένα λάστιχα και βαρέλια με φωτιές. Και να θυμόμαστε τα παλιά. Εγώ το Πολυτεχνείο και τη Νομική, εκείνη τους εργατικούς αγώνες των Λαυριωτών. Τώρα δεν μπορούμε πια. «Απαγορεύεται». Τα ΜΑΤ έχουν έρθει πιο κοντά μας. Τόσο, που ο εχθρός έχει γίνει «φίλος». Οι γυναίκες τούς πλησιάζουν και τους λένε να τις αφήσουν να βολτάρουν στον δρόμο, τον δημόσιο δρόμο. Όχι, «απαγορεύεται». Γίνονται «τζαρτζαρίσματα». Σκάνε δυναμιτάκια. Ακούγονται θόρυβοι. Μπορεί να είναι δακρυγόνα. Μπορεί μολότοφ. Φόβος. Για τραυματίες, ακόμα και για νεκρούς. Αλλά μαζί και νοσταλγία, και ελπίδα, ότι μπορεί να γίνει πάλι κάτι τόσο μεγάλο, όπως παλιά. Και τότε δεν υπάρχει φόβος. Δεν απορώ πια για τη γενναιότητα των γέρων και των μανάδων της Κερατέας. Δεν σκέφτομαι τη βία. Δεν ακούω τις εκρήξεις και τις φωνές. Ο αγώνας αυτός «είναι ιερός». Μαγνήτης. Φάρος.

Μια κοινωνία που παλεύει χωρίς να στηρίζεται πουθενά. Ούτε σε «νόμους», ούτε σε «σωτήρες», ούτε σε «κόμματα». Με την προδοσία και τη συκοφαντία πίσω από την πλάτη της. Μια κοινωνία που αυτοοργανώνεται. Που αυτοπροστατεύεται. Με αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλον. Με την αμετάκλητη απόφασή της να πάρει τα πράγματα στα χέρια της αναβιώνοντας παλιές, ξεχασμένες αξίες. Μια κοινωνία με θύματα. Τραυματισμούς, προπηλακισμούς, εισβολές σε σπίτια, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις νέων παιδιών, κακουργιοδικεία. Μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει το δίλημμα της «βίας» ή της «μη βίας». Πιστή στον σκοπό της, να πάρει την ελευθερία των αποφάσεων στα χέρια της.

Και ο φόβος; Και η βία; Τίποτα. Γιατί ο δρόμος της επανάστασης είναι μονόδρομος. Και δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.


Υ.Γ. - 70 ημέρες παιδιά, συνεχίζουμε...

Η Κερατέα της Καρδιάς μου...

Γεννήθηκα στην Νέα Σμύρνη. Αν και έφυγα από την Ελλάδα στα 15, οι περισσότερες αναμνήσεις των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων είναι από την Κερατέα. Εκεί περνούσα όλα τα Σαββατοκύριακα, όλες τις γιορτές, όλα τα καλοκαίρια. Εκεί ήταν η θεία που εγώ θεωρούσα μάνα μου, εκεί ο θείος ο φωνακλάς που με αγαπούσε όσο τα παιδιά του, εκεί τα ξαδέλφια που είναι αδέλφια για μένα. Στην Κερατέα ξαναγυρνούσα για μικρά η μεγάλα χρονικά διαστήματα. Εκεί ήταν και είναι η δική μου βάση, ο δικός μου τόπος αναφοράς.



Η ζωή μου ήταν πάντα εκεί στην Κερατέα, στις τοποθεσίες της, στους ανθρώπους της. Στην Κακή Θάλασσα, με την καλύβα μας κάθε καλοκαίρι, την μουσική του Ντέμη Ρούσου στην ακρογιαλιά όταν μαζευόταν τα καλοκαιρινά βράδια η παρέα. Θυμάμαι τις βόλτες μας πάνω–κάτω μπροστά στου Καροποιού, την μεγάλη βόλτα στην Αγία Τριάδα, το πανηγύρι στον Προφήτη Ηλία, τα σαλιγκάρια που μαζεύαμε όταν έβρεχε στην Αϊ-Μάχαιρη. Πάντα εκεί, με την Αγγέλα και τον Σταύρο, αλλά και με την Αγγέλα, την Κατίνα, την Κούλα, την Δήμητρα, και όλες τις εξαδέλφες από το άλλο σόι που ήταν δικοί μου άνθρωποι. Παρέα με την Μαρίνα, την Ρούλα, την Μαρία, την Αλέκα, την Μαίρη, την Κοκό και τις άλλες φίλες με τα γέλια μας και τα δάκρυα μας. Τις επισκέψεις της κυρά-Πολυξένης, της Κουμπάρας, της Κατίνας, της θείας Ελένης από πάνω και της Βασιλικής απέναντι. Τις Μεγάλες Παρασκευές που συναντιόντουσαν οι 3 Επιτάφιοι στην Πάνω Πλατεία, και την Ανάσταση έξω από τον Άγιο Δημήτριο με τα πυροτεχνήματα. Η πρώτη συναυλία στην Χρυσή Τομή, και τις δικές μας πρόβες σε μια αποθήκη με το συγκρότημα της παρέας. Οι αναμνήσεις πολλές και μέσα σ’ αυτές ηρεμεί η ψυχή σε όλες τις δυσκολίες της ζωής μου.


Γράφοντας αυτές τις σειρές καταλαβαίνω πόσο δεμένη είμαι με αυτόν τον τόπο... Κι αν και η ζωή όλων μας προχώρησε μπροστά, άλλοι κάναμε οικογένειες και φύγαμε από εκεί, άλλοι έμειναν και άλλοι γύρισαν, κι αν και χάσαμε αγαπημένα πρόσωπα που αναφέρω πιο πάνω, πάντως η Κερατέα μας είναι μέσα μας. Κι εμένα την ζωή μου την έχει σημαδέψει ο τόπος αυτός. Είμαι η «ανιψιά του Διαμάντη και της κυρά-Γεωργίας», είμαι «Ο Μάρτης που δεν λείπει από την Σαρακοστή» γιατί πάντα βρισκόμουν στα δρώμενα της πόλης. Πονάω που δεν είμαι τώρα εκεί, να αγωνιστώ για την Κερατέα μου, να συμπαρασταθώ στους υπέροχους ανθρώπους της, να κατέβω στα μπλόκα και να φωνάξω κι εγώ.



Στα 8-9 μου δούλεψα στα φιστίκια του Σαντόζου και θυμάμαι ένα παιδί που μας έκανε να γελάμε πολύ. Ο Ματούλης αν θυμάμαι καλά. Παπά-Φλέσσα μαθαίνω ότι τον λενε τώρα, ο παπάς που κτυπάει τις καμπάνες της εκκλησιάς του για να ξεσηκωθεί ο κόσμος. Βλέπω το τελευταίο 24ωρο τις εικόνες στην τηλεόραση, όπως και τις προηγούμενες μέρες όποτε θυμόντουσαν τα προδοτικά ΜΜΕ ότι στην Κερατέα αγωνίζεται ο κόσμος της για την ποιότητα ζωής τους, και κλαιω. Η Κερατέα μου έγινε πεδίο μάχης, η αστυνομία δέρνει ακόμα και ηλικιωμένους, ο κόσμος προσπαθεί να αναχαιτίσει την έφοδο των ΜΑΤ. Δεν γίνεται να μην είμαι εκεί εγώ τώρα. Αγωνίζομαι λοιπόν με τον δικό μου τρόπο. Στο Facebook προσπαθώ να διαδώσω όσο μπορώ την κατάσταση, να υποστηρίξουμε όσο μπορούμε. Έχω πάντα ανοικτή την ιστοσελίδα του Αντιχυτά να μαθαίνω τα νέα, να τα προωθώ σε άλλα μπλογκ. Στέλνω μηνύματα στα ΜΜΕ να ξέρουν ότι κάποιοι από εμάς παρακολουθούμε την σιωπή τους και δεν μας αρέσει. Βάζω ένα μικρό λιθαράκι στον αγώνα από πολύ μακριά, και αγωνιώ μην πάθουν τίποτα αγαπημένα πρόσωπα.



Συμπαράσταση στην Κερατέα, στην πόλη μας, στους ανθρώπους της, συμπαράσταση για ένα καλύτερο μέλλον, καθαρό και ανθρώπινο. Συμπαράσταση στην Κερατέα της καρδιάς μου.


ΠΗΓΗ: nostos-randomly.blogspot.com

... είναι καλύτερος ένας περήφανος θάνατος ενός εξεγερμένου λαού...

Ευχαριστούμε τον φίλο μας από το New Jersey για το μήνυμα που μας έστειλε...

Με βαθύτατη λύπη παρακολουθώ εδώ και καιρό τα διαδραματιζόμενα στην Κερατέα από τα Blog. Συμφωνώ απόλυτα με τους χαρακτηρισμούς στο e-mail σου, αλλά τι περιμένεις από μια κυβέρνηση που πούλησε την πατρίδα μας στους δανειστές της, χωρίς να ερωτηθεί ο λαός αν προτιμάει την λιτότητα ή το δάνειο και έσπευσαν να υπογράψουν το ΜΝΗΜΟΝΙΟ ισχυριζόμενοι τώρα ότι δεν είχαν άλλη επιλογή;

Πούλησαν την καλύτερη "γωνιά" του κόσμου και την κοστολόγησαν 300 δις συμπεριλαμβανομένων και των αρχαιοτήτων μας. Κι εσείς πιστεύατε ότι δεν θα πουλούσαν εσάς;

Ασέλγησαν στις ψυχές μας και στο μέλλον των παιδιών μας και οι συμπατριώτες μας εξακολουθούν και τους ψηφίζουν δίνοντας τους συγχωροχάρτι!!!

Προπαγανδίζουν τον πολιτισμό της τηλεόρασης, της ημιμάθειας και της περιαυτολογίας, όψιμοι εραστές του μηχανοποιημένου πολιτισμού, της ματαιόδοξης παγκοσμοποίησης που ερημώνει τον άνθρωπο και μας έκαμαν ξενητεμένους μέσα στην ίδια μας τη χώρα, και όλα αυτά γιατί έχουμε κοντή μνήμη, ασθενή θέληση και ελλιπή κρίση.

Αυτές τις πολιτικές που μας έφτασαν εδώ δεν ψήφιζαν οι Έλληνες για περισσότερο από 30 χρονια; Αυτούς τους διεφθαρμένους δεν στήριζαν για να βολευτούνε κι αυτοί; Τώρα παίρνουν ότι τους αξίζει........

Οι μόνοι που δεν φταίνε είστε σεις οι νέοι που θα πληρώσετε για τις αμαρτίες των μεγάλων που τους ξεγέλασαν λαοπλάνοι πολιτικοί, που αποπροσανατολίζουν τον λαό με συνεχές σφυροκόπημα από τα ΜΜΕ με την παραπληροφόρηση. Με τις κακόγουστες εκπομπές και τα reality shows που ισοπεδώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, μεταλλάσουν τον ανίσχυρο ανθρώπινο νου σε παθητικό δέκτη που απλά εκτελεί εντολές, χωρίς κρίση και ικανότητα να αντιλαμβάνεται τι γίνεται γύρω του.

Αντισταθείτε στους προδότες, τους κλέφτες και διεφθαρμένους πολιτικούς μας που είναι πιόνια των ισχυρών, οι οποίοι φοβούνται μόνο τους λαούς. Σταθείτε ενωμένοι και πολεμίστε για τα ιδανικά σας, γιατί είναι καλύτερος ένας περήφανος θάνατος ενός εξεγερμένου λαού, παρά ένας ταπεινωτικός θάνατος ενός προδομένου, προπηλακισμένου και καταδικασμένου λαού, να ζει αυτός και οι γεννιές του σε μολυσμένη ατμόσφαιρα που ποτέ δεν το ζήτησαν και το επέλεξαν.....

Μετέφερε το μήνυμά μου στους ήρωες Κερατιώτες που αντιστέκονται και να γνωρίζετε οτι δεν είστε μόνοι σας. Καθημερινά σας συμπαραστεκόμαστε νοερά και προσευχόμαστε για σας για το μεγάλο σας δίκιο.

Με πολύ αγάπη ******** New Jersey USA

Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας, ένα μήνα και περισσότερο από την 11η Δεκεμβρίου 2010, που τα ΜΑΤ εισέβαλαν ύπουλα και άνανδρα τα χαράματα στον Αρχαιολογικό Χώρο του Οβριοκάστρου για να τον μετατρέψουν σε χωματερή, συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση, αυτοργάνωση και ελπίδα για την τελική δικαίωση.




Η τεράστια συμπαράσταση απ΄ολη την Αττική, την Ελλάδα, τους Δήμους, οργανώσεις, συλλόγους, φορείς, κόμματα, την Εκκλησία, καλλιτέχνες, γελοιογράφους, πνευματικούς ανθρώπους είναι ανεπανάληπτη.




Παρ’ολη την προσπάθεια αποσιώπησης των γεγονότων, κατασυκοφάντησης του αγώνα από τηλεοπτικά κανάλια και εφημερίδες που βρίσκονται υπό τον έλεγχο του εθνικού μας εργολάβου και των φίλων του, οι κάτοικοι της Κερατέας και των γειτονικών δήμων δεν υποκύπτουν, δεν συμβιβάζονται, δεν φεύγουν από τα οδοφράγματα.




24 ώρες το 24ωρο όλη η κοινωνία της πόλης ανδρες γυναίκες παιδιά, έφηβοι, απόμαχοι του ΚΑΠΗ βρίσκονται στις επάλξεις παρ΄ όλο το κρύο, την βροχή, την υγρασία, με φωτιές τα βράδια στην λεωφόρο Αθηνών Λαυρίου, με το στέκι ενημέρωσης που δημιουργήθηκε, με εκδηλώσεις και προπάντων με υψηλό φρόνημα.



Σας ενημερώνουμε για άλλη μια φορά ότι ο χώρος που προορίζεται για ΧΥΤΑ είναι Αρχαιολογικός (ΦΕΚ 1070/Β/29-12-1995), βρίσκεται στον Διαρκή Κατάλογο Αρχαίων Μνημείων του Υπουργείου Πολιτισμού, έχει χαρακτηρισθεί τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους (ΦΕΚ 852/Β/3-9-1980). Για τον αρχαιολογικό χώρο του Οβριοκάστρου έχει εκδοθεί από τον Δήμο Κερατέας και την Νομαρχία Ανατολικής Αττικής βιβλίο που έχει σταλεί το 2008 από τον τότε υπουργό Δικαιοσύνης στον Εισαγγελέα για προκαταρτική εξέταση. Το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο ουδέποτε συνεδρίασε για να αποφασίσει όπως ο αρχαιολογικός νόμος σαφώς οριζει.

Επίσης καταγγέλουμε την παραπληροφόρηση που διοχετεύεται από το υπουργείο Εσωτερικών, ότι το έργο κρίθηκε νόμιμο από το Συμβούλιο Επικρατείας. Εκκρεμούν όχι μόνο μια, αλλά πολλές προσφυγές (περιβαλλοντική έγκριση, απαλλοτριώσεις άρση αναδάσωσης) που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΕΚΔΙΚΑΣΤΕΙ. Μέχρι τότε το έργο κρίθηκε ΔΙΚΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡΑΝΟΜΟ (Ειρηνοδικείο Λαυρίου 29/12/2010) και δεν είναι δυνατόν να ξεκινήσει. Η απόφαση περί αναστολής από την Επιτροπή του Συμβουλίου Επικρατείας στις 10/1/2011 που τόσο παραποιήθηκε από τα τηλεοπτικά μέσα αναφέρει διαρκώς τον όρο ΧΥΤΑ. Τι έχουν να πουν ολοι αυτοί που μιλούν ακόμη για ΧΥΤΥ ή ακόμη για ΧΥΤ;

Λύσεις όμως υπάρχουν. Αν είχε εφαρμοσθεί η Ανακύκλωση στην Αθήνα και τον Πειραιά δεν θα χρειαζόταν ο ΧΥΤΑ στην Κερατέα και στο Γραμματικό. Επίσης από το Πολυτεχνείο Κρήτης υπάρχει πρόταση του καθηγητή Αλέξανδρου Π. Οικονομόπουλου με βιβλίο που παρουσιάστηκε το 2009 στο Δημόκριτο με τίτλο «Διαμόρφωση και συγκριτική αξιολόγηση εναλλακτικών εθνικών σχεδίων διαχείρισης αστικών απορριμάτων» που απορρίπτει τον περιφερειακό σχεδιασμό. Γιατί τέλος δεν αφήνουν κατά μικρές ενότητες οι Δήμοι να διαχειρίζονται τα δικά τους απορρίματα όπως π.χ ο Δήμος Λαυρεωτικής και ο Δήμος Σαρωνικού στην νότια Αττική;





Επειδή η ελληνική κοινωνία αυτό τον καιρό είναι πολύ πιεσμένη και σε αναβρασμό ας προσέξουν οι ιθύνοντες μήπως η Κερατέα πάρει διαστάσεις που δεν τις φαντάζονται. Ας θυμηθούν τα Μέγαρα στο Πολυτεχνείο τον Νοέμβρη του 1973…



ΔΕΝ ΥΠΟΧΩΡΟΥΜΕ ΑΝ ΔΕΝ ΦΥΓΟΥΝ ΤΑ ΜΑΤ


ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ ΣΤΑ ΟΔΟΦΡΑΓΜΑΤΑ




Για πληροφορίες:

Οβριόκαστρο Κερατέας - antixyta.blogspot.com


Το κείμενο θα μοιραστεί σε συμπολίτες μας στο κέντρο της Αθήνας...