Στο μπλόκο του ΒΙΟ.ΠΑ. στην Κερατέα θα βρεθεί η τηλεοπτική Ελληνοφρένεια, την Κυριακή 20 Φεβρουαρίου 2011. Όποιος δεν είναι νωρίτερα εκεί, κατά τις 12 το μεσημέρι μαζευόμαστε...
Σάββατο 19 Φεβρουαρίου 2011
Παρέμβαση αλληλεγγύης...
Παρά το βροχερό καιρό δεκάδες σύντροφοι/ισσες από την Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση πήγαν από την Αθήνα στην Κερατέα και στο μπλόκο της ΒΙΟ.ΠΑ σε μια κίνηση αλληλεγγύης στους αγωνιζόμενους κατοίκους ενάντια στην κατασκευή ΧΥΤΑ στο Οβριόκαστρο. Θερμή ήταν η υποδοχή και το κλίμα αισιόδοξο στο χωριό και στο μπλόκο καθώς υπήρχαν πληροφορίες και δημοσιεύματα [news.kathimerini.gr] για αποχώρηση των ΜΑΤ μετά τις συνεχείς αποτυχημένες επιχειρήσεις τους να επιβληθούν στην περιοχή και να καταστείλουν τη μαχητική αντίσταση. Κατα την παρέμβαση μοιράστηκαν προκηρύξεις, κολληθηκαν αφίσες, αναρτήθηκε πανό στο μπλόκο κι εγιναν συναντήσεις και συζητήσεις με αγωνιζόμενους. Καλή συνέχεια...
Την Τετάρτη 23/2 όλοι και όλες στην απεργιακή πορεία.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΧΥΤΑ
Η αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας στη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή Οβριόκαστρο είναι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των δυναμικών τοπικών αντιστάσεων που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια - σε περιοχές όπως η Λευκίμμη Κέρκυρας, το Καρβουνάρι Θεσπρωτίας, το Ελληνικό Ιωαννίνων, το Γραμματικό κ.α. - και αντιτίθενται στην επικείμενη περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή που συνεπάγεται η δημιουργία ΧΥΤΑ.
Το ζήτημα των σκουπιδιών, των αποβλήτων και της διαχείρισής τους αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό πρόβλημα, παράγωγο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος ειδικότερα τα 100 τελευταία χρόνια της ανάπτυξής του. Η διαρκής παραγωγή σκουπιδιών είναι συνυφασμένη με την χωρίς όριο παραγωγή και κατανάλωση εμπορευμάτων που δεν στοχεύει στην κάλυψη πραγματικών κοινωνικών αναγκών, αλλά αντιθέτως καθορίζεται από το κυνήγι όλο και μεγαλύτερου κέρδους για τα αφεντικά που διαμορφώνουν μια αντίστοιχη καταναλωτική κουλτούρα μέσα στην κοινωνία. Η δημιουργία των σύγχρονων μητροπόλεων όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι κάτω από ασφυκτικές συνθήκες συνεπάγεται και την καθημερινή παραγωγή τόνων σκουπιδιών. Με το ρυθμό μάλιστα που αναπτύσσεται πληθυσμιακά και επεκτείνεται πολεοδομικά η μητρόπολη οποιαδήποτε «λύση» - «οικολογική» ή «βιώσιμη» - προπαγανδίζουν οι κυρίαρχοι δεν είναι παρά μια προσωρινή κατάσταση που γρήγορα θα φτάσει στα όριά της. Τα σκουπίδια της μητρόπολης είναι ένα ακόμα μέσο επέκτασής της αφού στην πραγματικότητα απαιτείται να καταστραφούν και να παραδοθούν στη μόλυνση μεγάλες εκτάσεις στην περιφέρεια μετατρεπόμενες σε σκουπιδότοπους. Το μοντέλο οργάνωσης, λειτουργίας, παραγωγής και κατανάλωσης που επιβάλλουν κράτος και κεφάλαιο στην κοινωνία είναι άκρως επιθετικό και καταστρεπτικό τόσο για τη φύση όσο και για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Η αναζήτηση λοιπόν ενδοσυστημικών λύσεων στα προβλήματα που ο καπιταλισμός γεννά, δεν μπορεί παρά να είναι αυταπάτη.
Στην ελληνική πραγματικότητα η διαχείριση των σκουπιδιών αντιμετωπιζόταν για χρόνια με τη δημιουργία εκατοντάδων χωματερών. Ο υπερκορεσμός τους όμως, καθώς και οι οδηγίες και τα κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης επέβαλαν τον «εκσυγχρονισμό» των παραπάνω δομών στο πνεύμα της «πράσινης» ανάπτυξης με τη δημιουργία των Χώρων Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων που στην πραγματικότητα δεν είναι παρά νέες χωματερές όπου τα σκουπίδια αντί να πετιούνται απλώς, θάβονται κάτω από χώμα. Αυτή η διαδικασία που προβλέπει τη δημιουργία ΧΥΤΑ σε όλη την επικράτεια αποτελεί έναν νέο κερδοφόρο τομέα για τις μεγάλες κατασκευαστικές εταιρίες που αναλαμβάνουν τα έργα και για το ελληνικό κράτος που θέλει να απορροφήσει τα ευρωπαϊκά χρήματα. Στη σημερινή μάλιστα συγκυρία όπου εξαπολύεται μια ολομέτωπη επίθεση κράτους και αφεντικών στην κοινωνία με σκοπό την επιβολή ακόμη σκληρότερων όρων εκμετάλλευσης και καταπίεσης, το νέο μοντέλο διαχείρισης απορριμμάτων επιχειρείται να επιβληθεί με τη βία και την τρομοκρατία των δυνάμεων καταστολής . Επίσης επειδή τα χρονικά όρια για την υλοποίηση του σχεδίου στενεύουν για το κράτος η επιλογή των χώρων για τους ΧΥΤΑ γίνεται αντίθετα και με τα όποια κριτήρια και όρους υποτίθεται ότι θα έπρεπε να πληρούν οι εγκαταστάσεις. Βέβαια, τα κριτήρια είναι και εδώ ταξικά αφού σκουπιδότοπος της Αττικής μπορεί να γίνει η Κερατέα ή το Γραμματικό αλλά όχι οι περιοχές που ζει η ελίτ, όπως μπορούσε να γίνει η μη τουριστική Λευκίμμη στην Κέρκυρα. Ταυτόχρονα προωθείται γρήγορα η ιδιωτικοποίηση ολόκληρου του δικτύου αποκομιδής των σκουπιδιών στην πόλη με την ανάθεση όλης της διαδικασίας σε εταιρίες στο πλαίσιο της παράδοσης μιας ακόμα «κοινωνικής υπηρεσίας» στο κεφάλαιο.
Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας και της ευρύτερης περιοχής της Λαυρεωτικής καθώς και αλληλέγγυων που αρνούνται να παραδώσουν σε κράτος και εργολάβους τον τόπο που ζουν και να βιώσουν τις συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής αντιμετώπισε από τις 11 Δεκέμβρη όλο το φάσμα της κρατικής βίας: διμοιρίες των ΜΑΤ να συνοδεύουν τα μηχανήματα του μεγαλοκαρχαρία Μπόμπολα, να περικυκλώνουν την περιοχή και να επιτίθενται στους αντιστεκόμενους με χημικά, αύρα νερού, συλλήψεις και δίκες. Ενώ ταυτόχρονα τα ΜΜΕ επιχειρούσαν να συκοφαντήσουν τον αγώνα αποδίδοντας την αιτία των γεγονότων σε «τοπικές ιδιοτροπίες». Δεν είναι όμως μόνο η κατασταλτική βία με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι όσοι αγωνίζονται αλλά και οι αντιλήψεις της διαμεσολάβησης. Οι τοπικοί παράγοντες επιχειρούν τη μεταφορά του αγώνα σε ένα στενά νομικό και θεσμικό επίπεδο, ακόμα κι όταν αναγκάζονται να συρθούν και φαινομενικά να συνταχθούν με έναν αγώνα εξαιτίας της δυναμικής που αναπτύσσεται από τη βάση, με σκοπό να τον εκτονώσουν και να τον χειραγωγήσουν. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οι επικεφαλής των νέων «καλλικρατικών» δήμων θα αποτελέσουν τους εκφραστές σε τοπικό επίπεδο των κεντρικών αναπτυξιακών - καταστροφικών σχεδίων για τη μεγαλύτερη λεηλασία και εκμετάλλευση της φύσης και των πόρων της.
Το μαχητικό πνεύμα των αγωνιζόμενων κρατά μέχρι και σήμερα ανοιχτό το δρόμο του αγώνα, θέτει φραγμούς στα καταστροφικά σχέδια κράτους και κεφαλαίου, όπως και οι τοπικοί αγώνες που προηγήθηκαν σε άλλα μέρη. Εμείς από τη μεριά μας είμαστε αλληλέγγυοι με όσους ανθρώπους στέκονται με αξιοπρέπεια απέναντι στα αφεντικά, και προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των αγώνων ενάντια σε αυτούς που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, λεηλατούν τη φύση, την κοινωνία και ιδιοποιούνται τον πλούτο της.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση
Την Τετάρτη 23/2 όλοι και όλες στην απεργιακή πορεία.
ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΤΩΝ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΗΣ ΚΕΡΑΤΕΑΣ
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΤΑΣΚΕΥΗ ΧΥΤΑ
Η αντίσταση των κατοίκων της Κερατέας στη δημιουργία ΧΥΤΑ στην περιοχή Οβριόκαστρο είναι ένας ακόμα κρίκος στην αλυσίδα των δυναμικών τοπικών αντιστάσεων που έχουν αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια - σε περιοχές όπως η Λευκίμμη Κέρκυρας, το Καρβουνάρι Θεσπρωτίας, το Ελληνικό Ιωαννίνων, το Γραμματικό κ.α. - και αντιτίθενται στην επικείμενη περιβαλλοντική και κοινωνική καταστροφή που συνεπάγεται η δημιουργία ΧΥΤΑ.
Το ζήτημα των σκουπιδιών, των αποβλήτων και της διαχείρισής τους αποτελεί θεμελιώδες κοινωνικό πρόβλημα, παράγωγο του σύγχρονου καπιταλιστικού συστήματος ειδικότερα τα 100 τελευταία χρόνια της ανάπτυξής του. Η διαρκής παραγωγή σκουπιδιών είναι συνυφασμένη με την χωρίς όριο παραγωγή και κατανάλωση εμπορευμάτων που δεν στοχεύει στην κάλυψη πραγματικών κοινωνικών αναγκών, αλλά αντιθέτως καθορίζεται από το κυνήγι όλο και μεγαλύτερου κέρδους για τα αφεντικά που διαμορφώνουν μια αντίστοιχη καταναλωτική κουλτούρα μέσα στην κοινωνία. Η δημιουργία των σύγχρονων μητροπόλεων όπου ζουν εκατομμύρια άνθρωποι κάτω από ασφυκτικές συνθήκες συνεπάγεται και την καθημερινή παραγωγή τόνων σκουπιδιών. Με το ρυθμό μάλιστα που αναπτύσσεται πληθυσμιακά και επεκτείνεται πολεοδομικά η μητρόπολη οποιαδήποτε «λύση» - «οικολογική» ή «βιώσιμη» - προπαγανδίζουν οι κυρίαρχοι δεν είναι παρά μια προσωρινή κατάσταση που γρήγορα θα φτάσει στα όριά της. Τα σκουπίδια της μητρόπολης είναι ένα ακόμα μέσο επέκτασής της αφού στην πραγματικότητα απαιτείται να καταστραφούν και να παραδοθούν στη μόλυνση μεγάλες εκτάσεις στην περιφέρεια μετατρεπόμενες σε σκουπιδότοπους. Το μοντέλο οργάνωσης, λειτουργίας, παραγωγής και κατανάλωσης που επιβάλλουν κράτος και κεφάλαιο στην κοινωνία είναι άκρως επιθετικό και καταστρεπτικό τόσο για τη φύση όσο και για τις ανθρώπινες κοινωνίες. Η αναζήτηση λοιπόν ενδοσυστημικών λύσεων στα προβλήματα που ο καπιταλισμός γεννά, δεν μπορεί παρά να είναι αυταπάτη.
Ο αγώνας των κατοίκων της Κερατέας και της ευρύτερης περιοχής της Λαυρεωτικής καθώς και αλληλέγγυων που αρνούνται να παραδώσουν σε κράτος και εργολάβους τον τόπο που ζουν και να βιώσουν τις συνέπειες της περιβαλλοντικής καταστροφής αντιμετώπισε από τις 11 Δεκέμβρη όλο το φάσμα της κρατικής βίας: διμοιρίες των ΜΑΤ να συνοδεύουν τα μηχανήματα του μεγαλοκαρχαρία Μπόμπολα, να περικυκλώνουν την περιοχή και να επιτίθενται στους αντιστεκόμενους με χημικά, αύρα νερού, συλλήψεις και δίκες. Ενώ ταυτόχρονα τα ΜΜΕ επιχειρούσαν να συκοφαντήσουν τον αγώνα αποδίδοντας την αιτία των γεγονότων σε «τοπικές ιδιοτροπίες». Δεν είναι όμως μόνο η κατασταλτική βία με την οποία βρίσκονται αντιμέτωποι όσοι αγωνίζονται αλλά και οι αντιλήψεις της διαμεσολάβησης. Οι τοπικοί παράγοντες επιχειρούν τη μεταφορά του αγώνα σε ένα στενά νομικό και θεσμικό επίπεδο, ακόμα κι όταν αναγκάζονται να συρθούν και φαινομενικά να συνταχθούν με έναν αγώνα εξαιτίας της δυναμικής που αναπτύσσεται από τη βάση, με σκοπό να τον εκτονώσουν και να τον χειραγωγήσουν. Σήμερα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, οι επικεφαλής των νέων «καλλικρατικών» δήμων θα αποτελέσουν τους εκφραστές σε τοπικό επίπεδο των κεντρικών αναπτυξιακών - καταστροφικών σχεδίων για τη μεγαλύτερη λεηλασία και εκμετάλλευση της φύσης και των πόρων της.
Το μαχητικό πνεύμα των αγωνιζόμενων κρατά μέχρι και σήμερα ανοιχτό το δρόμο του αγώνα, θέτει φραγμούς στα καταστροφικά σχέδια κράτους και κεφαλαίου, όπως και οι τοπικοί αγώνες που προηγήθηκαν σε άλλα μέρη. Εμείς από τη μεριά μας είμαστε αλληλέγγυοι με όσους ανθρώπους στέκονται με αξιοπρέπεια απέναντι στα αφεντικά, και προτάσσουμε την αυτοοργάνωση των αγώνων ενάντια σε αυτούς που καταδυναστεύουν τις ζωές μας, λεηλατούν τη φύση, την κοινωνία και ιδιοποιούνται τον πλούτο της.
ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΣ ΦΥΣΗΣ ΤΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ
ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΤΗ ΓΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ
Συνέλευση Αναρχικών για την Κοινωνική Αυτοδιεύθυνση
Πηγή: athens.indymedia.org
Open letter to Mr Bouras...
Επειδή πολλά ακούστηκαν, ορθά στην πλειοψηφία τους, για το τι ψηφίζουμε στην περιφέρειά μας, αναδημοσιεύουμε την ανοικτή επιστολή προς τον κ. Μπούρα. Είχε δημοσιευτεί στις 22 Μαρτίου 2010. Θα μας ρωτήσετε γιατί τον Μπούρα, τον Βλάχο ή τον Καντερέ και όχι τους πράσινους δικτάτορες: Γιατί οι πράσινοι ήταν ειλικρινείς εξ αρχής. Είχαν ψηφίσει το νόμο και είπαν: "Κερατέα ερχόμαστε να σε θάψουμε κάτω από τα σκουπίδια...". Οι μπλε ψηφίστηκαν το 2004 λέγοντας πως θα καταργήσουν τους ΧΥΤΑ και τον περιφερειακό σχεδιασμό. Είπαν ΨΕΜΜΑΤΑ. Αφιερωμένο στους νεοδημοκράτες βουλευτές της περιοχής...
Dear Mr. Bouras
Although there have past nearly six months from the national elections of 2009, congratulations for your re-election as a member of the Greek Parliament. We really wonder and it's trully amazing, how people like yourself can ensure the vote and get the "cross". Perhaps voters believe the crucifixion in elections is a kind of punishment. In the course of things they discover that the punishment is their own. Maybe they insist because they believe that through the crucifixion and the martyrdom comes resurrection. Unfortunately, history has shown that only Jesus has reached that goal.
The reason we are writing to you in english is because we thought is appropriate to contact you with the language you use at your website( Bouras Home, Bouras CV). Perhaps in the town from which you come, you use the english dialect or maybe as a genuine "European" you contact straight with european citizens-voters. Your behaviour though is not so european…
We were searching for a long time at your website but it was in vain. Unfortunately we haven't found a single question or speech in the Greek Parliament, or an article and a press release about the illegal "siting" and construction of the landfill at the Archaeological Site of Ovriocastro Kerateas. Regretfully as it is a fact we did not expect something more from you. Your absence in this matter is more than evident...
Your social work is well known. Serving your voters (roysfetia), your continuing presence in funerals and sending greeting cards to dead people (dead people cannot vote, that's why the numbers don't match) and of course your participation in local festivals (panigyria) . Hence the idea even of your supporters that you are only for local festivals (eiste gia ta panigyria).
Finally, a member of our group, PhD student in economics, after having followed a lecture by the economics nobelist mrs Krugman and said he is from Greece, mrs Krugman has sent you greetings and many thanks for the romantic dinner in Lykabettus.
As regards the vast majority of citizens in Keratea, don't expect their vote again. The only "assets" we are prepared to "offer you as a treat" are sheep yoghurt(giaourti proveio) and some fine biological products of Keratea, called "mouti". We have plenty of it.
Best regards
antixyta team
Ovriocastro Kerateas
αρχική ανάρτηση εδώ
Οι δρόμοι της επανάστασης δεν είναι σπαρμένοι με ροδοπέταλα
Θα σας καληνυχτίσουμε με ένα κείμενο της φίλης μας Αλκμήνης...
ΑΥΓΗ - "ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ"
Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/02/2011
ΤΗΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Εδώ και δύο μήνες πηγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ στο μπλόκο της Κερατέας. Μου έχει γίνει κάτι σαν εξάρτηση. Και όχι μόνο σε μένα. Αλλά και στη φίλη μου που με «συνοδεύει», και στα ΚΑΠΗ της περιοχής που μαζεύονται γύρω από τη φουφού του «Άπαρτου Κάστρου», όπως ονομάζεται το στέκι που έχουν χτίσει με ξύλα και λαμαρίνες οι οικοδόμοι της Κερατέας, και στους νέους που έχουν αντικαταστήσει τα μπαράκια και τις καφετέριες με μια βόλτα στο μπλόκο, και στις γυναίκες που μέχρι χθες το επάγγελμά τους ήταν «οικιακά» και «μητέρες», και στους παππούδες που πηγαίνουν στο μπλόκο με τα εγγόνια τους το απόγευμα…
Το μπλόκο της Κερατέας έχει γίνει κάτι σαν το παλιό «νυφοπάζαρο» στην πλατεία του χωριού. Κάτι σαν κοινωνικός μαγνήτης. Όταν πηγαίνω εκεί, νιώθω ανάμεικτα συναισθήματα. Φόβο. Γιατί σε απόσταση 20 μέτρων είναι τα ΜΑΤ, εν πλήρη εξαρτύσει, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιτεθούν με δακρυγόνα, με βόμβες κρότου-λάμψης, με κανόνια νερού ή με πλαστικές σφαίρες. Νοσταλγία. Γιατί θυμάμαι τα νιάτα μου στη θρυλική κατάληψη του Πολυτεχνείου. Και βέβαια, συγκίνηση. Και βέβαια, ελπίδα. Ότι αυτό που έγινε κάποτε, μπορεί να ξαναγίνει. Διαφορετικά, όμως το ίδιο.
Οι άνθρωποι στο μπλόκο της Κερατέας είναι ευτυχισμένοι. Είναι πάλι όλοι μαζί. Οι μανάδες μπαίνουν μπροστάρησσες για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις συλλήψεις -που αισίως έχουν ξεπεράσει τις 40. Οι παπάδες τις περιοχής, μόνο το ράσο τούς ξεχωρίζει από τον οποιονδήποτε. Οι γέροι κάθονται γύρω από τον μεγάλο πάγκο και συζητάνε. Για τον αγώνα, για το τι είπαν τα μίντια και η Τζάκρη και ο Ραγκούσης, τι έγραψαν οι εφημερίδες. Είναι και πάλι ζωντανοί, πιο ζωντανοί από ποτέ.
Πριν από την εισβολή στην πόλη, συνηθίζαμε να βολτάρουμε με τη φίλη μου στον μπαρουτοκαπνισμένο δρόμο, γεμάτο καμένα λάστιχα και βαρέλια με φωτιές. Και να θυμόμαστε τα παλιά. Εγώ το Πολυτεχνείο και τη Νομική, εκείνη τους εργατικούς αγώνες των Λαυριωτών. Τώρα δεν μπορούμε πια. «Απαγορεύεται». Τα ΜΑΤ έχουν έρθει πιο κοντά μας. Τόσο, που ο εχθρός έχει γίνει «φίλος». Οι γυναίκες τούς πλησιάζουν και τους λένε να τις αφήσουν να βολτάρουν στον δρόμο, τον δημόσιο δρόμο. Όχι, «απαγορεύεται». Γίνονται «τζαρτζαρίσματα». Σκάνε δυναμιτάκια. Ακούγονται θόρυβοι. Μπορεί να είναι δακρυγόνα. Μπορεί μολότοφ. Φόβος. Για τραυματίες, ακόμα και για νεκρούς. Αλλά μαζί και νοσταλγία, και ελπίδα, ότι μπορεί να γίνει πάλι κάτι τόσο μεγάλο, όπως παλιά. Και τότε δεν υπάρχει φόβος. Δεν απορώ πια για τη γενναιότητα των γέρων και των μανάδων της Κερατέας. Δεν σκέφτομαι τη βία. Δεν ακούω τις εκρήξεις και τις φωνές. Ο αγώνας αυτός «είναι ιερός». Μαγνήτης. Φάρος.
Μια κοινωνία που παλεύει χωρίς να στηρίζεται πουθενά. Ούτε σε «νόμους», ούτε σε «σωτήρες», ούτε σε «κόμματα». Με την προδοσία και τη συκοφαντία πίσω από την πλάτη της. Μια κοινωνία που αυτοοργανώνεται. Που αυτοπροστατεύεται. Με αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλον. Με την αμετάκλητη απόφασή της να πάρει τα πράγματα στα χέρια της αναβιώνοντας παλιές, ξεχασμένες αξίες. Μια κοινωνία με θύματα. Τραυματισμούς, προπηλακισμούς, εισβολές σε σπίτια, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις νέων παιδιών, κακουργιοδικεία. Μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει το δίλημμα της «βίας» ή της «μη βίας». Πιστή στον σκοπό της, να πάρει την ελευθερία των αποφάσεων στα χέρια της.
Και ο φόβος; Και η βία; Τίποτα. Γιατί ο δρόμος της επανάστασης είναι μονόδρομος. Και δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.
Υ.Γ. - 70 ημέρες παιδιά, συνεχίζουμε...
ΑΥΓΗ - "ΣΥΝΑΝΤΗΣΕΙΣ"Ημερομηνία δημοσίευσης: 18/02/2011
ΤΗΣ ΑΛΚΜΗΝΗΣ ΨΙΛΟΠΟΥΛΟΥ
Εδώ και δύο μήνες πηγαίνω σχεδόν κάθε βράδυ στο μπλόκο της Κερατέας. Μου έχει γίνει κάτι σαν εξάρτηση. Και όχι μόνο σε μένα. Αλλά και στη φίλη μου που με «συνοδεύει», και στα ΚΑΠΗ της περιοχής που μαζεύονται γύρω από τη φουφού του «Άπαρτου Κάστρου», όπως ονομάζεται το στέκι που έχουν χτίσει με ξύλα και λαμαρίνες οι οικοδόμοι της Κερατέας, και στους νέους που έχουν αντικαταστήσει τα μπαράκια και τις καφετέριες με μια βόλτα στο μπλόκο, και στις γυναίκες που μέχρι χθες το επάγγελμά τους ήταν «οικιακά» και «μητέρες», και στους παππούδες που πηγαίνουν στο μπλόκο με τα εγγόνια τους το απόγευμα…
Το μπλόκο της Κερατέας έχει γίνει κάτι σαν το παλιό «νυφοπάζαρο» στην πλατεία του χωριού. Κάτι σαν κοινωνικός μαγνήτης. Όταν πηγαίνω εκεί, νιώθω ανάμεικτα συναισθήματα. Φόβο. Γιατί σε απόσταση 20 μέτρων είναι τα ΜΑΤ, εν πλήρη εξαρτύσει, και μπορεί ανά πάσα στιγμή να επιτεθούν με δακρυγόνα, με βόμβες κρότου-λάμψης, με κανόνια νερού ή με πλαστικές σφαίρες. Νοσταλγία. Γιατί θυμάμαι τα νιάτα μου στη θρυλική κατάληψη του Πολυτεχνείου. Και βέβαια, συγκίνηση. Και βέβαια, ελπίδα. Ότι αυτό που έγινε κάποτε, μπορεί να ξαναγίνει. Διαφορετικά, όμως το ίδιο.
Οι άνθρωποι στο μπλόκο της Κερατέας είναι ευτυχισμένοι. Είναι πάλι όλοι μαζί. Οι μανάδες μπαίνουν μπροστάρησσες για να προστατεύσουν τα παιδιά τους από τις συλλήψεις -που αισίως έχουν ξεπεράσει τις 40. Οι παπάδες τις περιοχής, μόνο το ράσο τούς ξεχωρίζει από τον οποιονδήποτε. Οι γέροι κάθονται γύρω από τον μεγάλο πάγκο και συζητάνε. Για τον αγώνα, για το τι είπαν τα μίντια και η Τζάκρη και ο Ραγκούσης, τι έγραψαν οι εφημερίδες. Είναι και πάλι ζωντανοί, πιο ζωντανοί από ποτέ.
Πριν από την εισβολή στην πόλη, συνηθίζαμε να βολτάρουμε με τη φίλη μου στον μπαρουτοκαπνισμένο δρόμο, γεμάτο καμένα λάστιχα και βαρέλια με φωτιές. Και να θυμόμαστε τα παλιά. Εγώ το Πολυτεχνείο και τη Νομική, εκείνη τους εργατικούς αγώνες των Λαυριωτών. Τώρα δεν μπορούμε πια. «Απαγορεύεται». Τα ΜΑΤ έχουν έρθει πιο κοντά μας. Τόσο, που ο εχθρός έχει γίνει «φίλος». Οι γυναίκες τούς πλησιάζουν και τους λένε να τις αφήσουν να βολτάρουν στον δρόμο, τον δημόσιο δρόμο. Όχι, «απαγορεύεται». Γίνονται «τζαρτζαρίσματα». Σκάνε δυναμιτάκια. Ακούγονται θόρυβοι. Μπορεί να είναι δακρυγόνα. Μπορεί μολότοφ. Φόβος. Για τραυματίες, ακόμα και για νεκρούς. Αλλά μαζί και νοσταλγία, και ελπίδα, ότι μπορεί να γίνει πάλι κάτι τόσο μεγάλο, όπως παλιά. Και τότε δεν υπάρχει φόβος. Δεν απορώ πια για τη γενναιότητα των γέρων και των μανάδων της Κερατέας. Δεν σκέφτομαι τη βία. Δεν ακούω τις εκρήξεις και τις φωνές. Ο αγώνας αυτός «είναι ιερός». Μαγνήτης. Φάρος.
Μια κοινωνία που παλεύει χωρίς να στηρίζεται πουθενά. Ούτε σε «νόμους», ούτε σε «σωτήρες», ούτε σε «κόμματα». Με την προδοσία και τη συκοφαντία πίσω από την πλάτη της. Μια κοινωνία που αυτοοργανώνεται. Που αυτοπροστατεύεται. Με αλληλεγγύη ο ένας για τον άλλον. Με την αμετάκλητη απόφασή της να πάρει τα πράγματα στα χέρια της αναβιώνοντας παλιές, ξεχασμένες αξίες. Μια κοινωνία με θύματα. Τραυματισμούς, προπηλακισμούς, εισβολές σε σπίτια, ξυλοδαρμούς, συλλήψεις νέων παιδιών, κακουργιοδικεία. Μια κοινωνία που έχει ξεπεράσει το δίλημμα της «βίας» ή της «μη βίας». Πιστή στον σκοπό της, να πάρει την ελευθερία των αποφάσεων στα χέρια της.
Και ο φόβος; Και η βία; Τίποτα. Γιατί ο δρόμος της επανάστασης είναι μονόδρομος. Και δεν είναι σπαρμένος με ροδοπέταλα.
Υ.Γ. - 70 ημέρες παιδιά, συνεχίζουμε...
Παρασκευή 18 Φεβρουαρίου 2011
ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΑΠΟΥΤΣΗ ΣΕ ΕΡΩΤΗΣΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ...
Δημοσιεύουμε την απάντηση που έδωσαν οι κ.κ. Παπουτσής, Ντόλιος, Μωραϊτης στον ανεξάρτητο βουλευτή κ. Οικονόμου. Ο κ. Παπουτσής ουσιαστικά απαντά τα ίδια που απαντησε σε παλαιότερη ερώτηση που είχε κάνει ο κ. Βορίδης, ο κ. Ντόλιος (πάμε στοίχημα ότι θα ζητήσει κι άλλη συγγνώμη;) είναι σα να μιλάει η κ. Τζάκρη ή ο "εξαφανισμένος" κ. Ραγκούσης και ο κ. Μωραϊτης πως παίζει με τις λέκεις. Μιλάει πλέον για ΧΥΤ και όχι για ΧΥΤΥ!!! Μάλιστα, μας ενημερώνει πως δεν προκύπτει από κανένα επίσημο έγγραφο, ότι η Ευρωπαϊκή Έπιτροπή απαγορεύει τους ΧΥΤ. Η υποκρισία στο μεγαλείο της...
Αν δε βαριέστε, διαβάστε...
ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ
ΒΑΣΙΛΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ
ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΟΥ ΒΟΥΛΕΥΤΗ
ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ
Χαριλάου Τρικούπη 41, 106 81 Αθήνα
Τηλ. 210-8542901 & 210-8542254
Fax. 210-8542813
Αθήνα, 18-02-2011
Δελτίο Τύπου
Σε απάντηση της ερώτησης (Αρ. Πρωτ. 8825/11-01-11) που κατατέθηκε από τον Βουλευτή Περιφέρειας Αττικής, Βασίλη Οικονόμου, αναφορικά με πότε επιτέλους θα αποσυρθούν τα ΜΑΤ από την Κερατέα και πότε θα αναθεωρηθεί ο Περιφερειακός Σχεδιασμός για την διαχείριση των απορριμμάτων, ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ Χ. Παπουτσής, μας απάντησε ότι «το Υπουργείο Εσωτερικών και το Υπουργείο Περιβάλλοντος είχαν προγραμματίσει για τις 11 Δεκεμβρίου 2010 εργασίες στην Κερατέα. Ήδη όμως από την προηγούμενη μέρα παράγοντες της Τοπικής Αυτοδιοίκησης είχαν προβεί σε εμπρηστικές δηλώσεις και ουσιαστικά είχαν προαναγγείλλει επεισόδια και για αυτό το λόγο, για την πρόληψη δηλαδή των επεισοδίων κρίθηκε απαραίτητη η παρουσία των αστυνομικών δυνάμεων. Και επειδή τα επεισόδια τελικά πραγματοποιήθηκαν και συνεχίστηκαν για πολλές μέρες και νύχτες στην πραγματικότητα η Αστυνομία είναι καθημερινά και κάθε νύχτα επί ποδός για να διαφυλάξει την ασφάλεια και την ειρήνη στην περιοχή. Επίσης τόνισε ότι η Αστυνομία βρίσκεται στη θέση του αμυνόμενου καθώς δέχεται επιθέσεις με μολότοφ από κρανοφόρους και κουκουλοφόρους που όπως προκύπτει από τις προσαγωγές δεν είναι καν κάτοικοι της περιοχής και το Υπουργείο δεν έχει καμία διάθεση να κρατά δεσμευμένους στην περιοχή δεκάδες αστυνομικούς, να έχει και τραυματίες αστυνομικούς ούτε βέβαια να αναλάβει την ευθύνη τραγικών περιστατικών όπως αυτό που συνέβη όταν οι δυνάμεις των ΜΑΤ δέχτηκαν ευθεία βολή από κάποιον άγνωστο με αεροβόλο. Όσο όμως συνεχίζονται τα επεισόδια και απειλούνται ζωές και περιουσίες, η Αστυνομία είναι υποχρεωμένη να παραμένει εκεί και να λαμβάνει όλα τα απαραίτητα μέτρα για την τήρηση της τάξης, για την πρόληψη των επεισοδίων ή άλλων εκτρόπων, για την προστασία των προσώπων, των εγκαταστάσεων και άλλων πραγμάτων και εν γένει για την αποτροπή κάθε έκνομης δραστηριότητας. Δυστυχώς η παρουσία της Αστυνομίας εκεί είναι προϋπόθεση για την διασφάλιση συνθηκών απρόσκοπτης κοινωνικής συμβίωσης. Στις δημοκρατικές κοινωνίες το δικαίωμα της διαμαρτυρίας των πολιτών είναι απολύτως σεβαστό με τον όρο όμως ότι δεν προκαλείται το κοινωνικό σύνολο με πράξεις βίας και αυθαιρεσίας». O Υφυπουργός Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, κ Θ. Μωραΐτης, μας απάντησε ότι «οι εθνικές κατευθύνσεις και επιλογές για την επίτευξη της ολοκληρωμένης και ορθολογικής διαχείρισης των αστικών στέρεων αποβλήτων περιγράφονται στον Εθνικό Σχεδιασμό Διαχείρισης Στέρεων Αποβλήτων ο οποίος έχει θεσμοθετηθεί με την Κοινή Υπουργική Απόφαση με αρ πρωτ 50910/2727/2003. Σε κανένα έγγραφο της ΕΕ δεν αναφέρεται ότι οι Χώροι Υγειονομικής Ταφής (ΧΥΤ) αποτελούν ξεπερασμένη λύση η οποία οφείλει να καταργηθεί από τα Κράτη Μέλη. Επιβάλλεται όμως η επεξεργασία των αποβλήτων πριν την διάθεσή τους μέσω υγειονομικής ταφής. Η ευρωπαϊκή και η εθνική πολιτική για την πρόληψη και διαχείριση των αποβλήτων ακολουθεί την παρακάτω ιεράρχηση όσον αφορά τα απόβλητα: α) πρόληψη, β) προετοιμασία για επαναχρησιμοποίηση, γ) ανακύκλωση, δ)άλλου είδους ανάκτηση, πχ ανάκτηση ενέργειας και ε) διάθεση. Είναι σαφές ότι η διάθεση αποτελεί το τελικό στάδιο της διαχείρισης των αποβλήτων (και όχι την χείριστη επιλογή), αφού πρώτα έχουν προηγηθεί τα προηγούμενα στάδια. Δεν υφίσταται μέθοδος επεξεργασίας ή/και αξιοποίησης στέρεων αποβλήτων η οποία να μην αφήνει υπολείμματα τα οποία για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης υγείας πρέπει να οδηγούνται προς ασφαλή τελική διάθεση σε χώρους υγειονομικής ταφής υπολειμμάτων. Δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφοροποίηση στην κατασκευή και λειτουργία ενός ΧΥΤ είτε σε αυτόν διατίθενται απόβλητα (ΧΥΤΑ) είτε υπολείμματα (ΧΥΤΥ). Στην Αττική προβλέπεται η δημιουργία 3 Ολοκληρωμένων Εγκαταστάσεων Διαχείρισης Αποβλήτων (ΟΕΔΑ), δηλαδή ένα σύνολο εγκαταστάσεων που συνδέονται μεταξύ τους λειτουργικά, όπως εργοστάσιο μηχανικής ανακύκλωσης – κομποστοποίησης (ΕΜΑΚ), Κέντρο Διαλογής Ανακυκλώσιμων Υλικών (ΚΔΑΥ), μονάδες θερμικής επεξεργασίας, ΧΥΤ, σταθμό μεταφόρτωσης αποβλήτων (ΣΜΑ), μονάδες επεξεργασίας στραγγισμάτων, μονάδες συλλογής και επεξεργασίας παραγόμενου βιοαερίου, επεξεργασίας ελαστικών κα». Ο Υφυπουργός Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης, κ Γ. Ντόλιος, μας απάντησε ότι «η πολιτεία έχει μια ολοκληρωμένη πολιτική διαχείρισης στέρεων αποβλήτων που βασίζεται στην ιεραρχία διαχείρισης αποβλήτων όπως αυτή αναφέρεται στην οδηγία 98/2008 της ΕΕ. Όσον αφορά την πρόληψη παραγωγής και την μείωση των αποβλήτων εντός του 2011 θα ολοκληρωθεί η εκπόνηση εθνικού σχεδίου για την μείωση και την πρόληψη παραγωγής απορριμμάτων και αμέσως μετά θα υλοποιηθούν τόσο περιφερειακά σχέδια μείωσης – πρόληψης όσο και τομεακά για συγκεκριμένες κατηγορίες καταναλωτικών προϊόντων. Σχετικά με την ανακύκλωση και ανάκτηση υλικών ή και ενέργειας στην Αττική λειτουργούν σήμερα 5 ΚΔΑΥ έχουν τοποθετηθεί κάδοι ανακύκλωσης σε 107 από τους 124 ΟΤΑ και ανακυκλώνονται περίπου 195.000 τόνοι υλικών ανά έτος. Δρομολογείται η κατασκευή 3 μονάδων κομποστοποίησης οργανικών υλικών και αναμένεται να εκτρέψουν από την ταφή 160.000 τόνους οργανικού κλάσματος ανά έτος. Σύμφωνα με οδηγία της ΕΕ που έχει ενσωματωθεί στο εθνικό δίκαιο απαγορεύεται η ταφή απορριμμάτων χωρίς πρότερη επεξεργασία για λόγους προστασίας του περιβάλλοντος και της δημόσιας υγείας. Οι μονάδες επεξεργασίας είναι απαραίτητες για να μειωθεί δραστικά (κατά 70%) η ποσότητα των απορριμμάτων που οδηγείται προς ταφή και να ελαχιστοποιηθούν οι περιβαλλοντικές επιπτώσεις από την διαχείριση των απορριμμάτων, για να αυξηθεί δραστικά η ποσότητα των ανακυκλωμένων και ανακτημένων υλικών, συμπληρωματικά προς τα υφιστάμενα συστήματα ανακύκλωσης με διαλογή στην πηγή και για να αξιοποιηθούν οι επενδύσεις που έγιναν και γίνονται σε ΧΥΤΑ και να αυξηθεί δραστικά η διάρκεια ζωής αυτών. Τα έργα αυτά έπρεπε να είχαν γίνει εδώ και μια 5ετία τουλάχιστον και να είναι εν λειτουργία το 2010. Δυστυχώς δεν υλοποιήθηκαν με αποτέλεσμα ο ΧΥΤΑ Φυλής να εξυπηρετεί σχεδόν όλο το λεκανοπέδιο να δέχεται 2,5 εκατ. τόνους απορριμμάτων το χρόνο και να βαδίζει ταχύτατα προς κορεσμό».
Οι απαντήσεις των αρμόδιων Υπουργείων είναι ενδεικτικές και κατά τη γνώμη μας δικαιώνουν απόλυτα την αντίδραση των κατοίκων της Κερατέας και του Γραμματικού. Δυστυχώς και αυτή η κυβέρνηση παρά τις περί του αντιθέτου δεσμεύσεις της, δημιουργεί ΧΥΤΑ τα οποία σαφώς και θεωρούνται ξεπερασμένη μέθοδος αφού οι ενσωματωμένες στο εθνικό δίκαιο οδηγίες της ΕΕ ζητούν την ολοκληρωμένη διαχείριση και κυρίως την επεξεργασία και αξιοποίηση των απορριμμάτων και την τελική ταφή των υπολειμμάτων, οδηγίες που φυσικά δεν εφαρμόζονται στην χώρα μας. Στην Ελλάδα δεν έχει ουσιαστικά σημειωθεί καμία πρόοδος στα στάδια που προηγούνται της τελικής διάθεσης και το μόνο που υλοποιείται είναι η δημιουργία ΧΥΤΑ με την συνδρομή της Αστυνομίας. Θα ήταν προτιμότερο λοιπόν οι Υπουργοί αντί να παραδίδουν μαθήματα από έδρας στις κοινοβουλευτικές τους απαντήσεις, να απολογούνται γιατί δεν εφαρμόζουν αυτά που κηρύσσουν στομφωδώς και προκλητικώς. Η κυβέρνηση που υποστηρίζει ότι διαφυλάσσει την ασφάλεια των κατοίκων με την παραμονή των αστυνομικών δυνάμεων στην Κερατέα, ουσιαστικά προκαλεί την έκρηξη της κοινωνικής βίας αφού για μια ακόμη φορά παραπέμπει την ολοκληρωμένη διαχείριση των απορριμμάτων στις καλένδες του μέλλοντος λέγοντας ότι δεν πρέπει να χαθούν οι επενδύσεις στα ΧΥΤΑ. Αυτό που δεν αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση είναι ότι ο κόσμος έχει επαρκή πρόσβαση στην ενημέρωση και γνωρίζει πολύ καλά πλέον ότι τόσο στην Κερατέα όσο και στο Γραμματικό διαπράττεται «έγκλημα» κατά του περιβάλλοντος και κατά της δημόσιας υγείας. Επίσης δεν μπορεί να κατανοήσει ότι οι εδώ και δύο μήνες εξεγερμένοι κάτοικοι της Κερατέας δεν αναλίσκονται σε επαναστατική γυμναστική αλλά αγωνίζονται για τον τόπο τους, για την υγεία τους και για τα παιδιά τους, γεγονός που δεν μπορεί να καμφθεί από τις βίαιες προσπάθειες καταστολής ενός κινήματος.
Ο Ανεξάρτητος Βουλευτής Αττικής, Βασίλης Οικονόμου, δηλώνει ότι θα παραμείνει στο πλευρό των κατοίκων όπως έκανε και πριν τις εκλογές, θα υποστηρίξει με όλες του τις δυνάμεις τα δίκαια αιτήματά τους και θα συνεχίσει να επιδιώκει μια δίκαιη, συνολική και ορθολογική αντιμετώπιση του ζητήματος διαχείρισης των απορριμμάτων η οποία θα στηρίζεται στα σύγχρονα επιστημονικά και τεχνολογικά δεδομένα.
Παλαιότερη απάντηση του κ. Μωραϊτη στη βουλή, που μιλάει για ΧΥΤΥ
Υ.Γ.1 - Εμείς μπορεί να μην έχουμε MEGA, Antenna ή ΣΚΑΪ για να περάσουμε τα επιχειρήματά μας, αλλά θα απαντήσουμε στην επιστολή της ΗΛΕΚΤΩΡ προς το δήμαρχο Λαυρεωτικής. Δεν είναι κρυφό πως πίσω από τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων και τις τεχνολογίες, που μεθοδεύεται η επιβολή τους, βρίσκεται η συγκεκριμένη εταιρία...
Υ.Γ.2 - Την Κυριακή το μεσημέρι (κατά τις 12) η τηλεοπτική Ελληνοφρένεια θα βρίσκεται στο μπλόκο του ΒΙΟ.ΠΑ. Όσοι πιστοί προσέλθετε...
Υ.Γ.1 - Εμείς μπορεί να μην έχουμε MEGA, Antenna ή ΣΚΑΪ για να περάσουμε τα επιχειρήματά μας, αλλά θα απαντήσουμε στην επιστολή της ΗΛΕΚΤΩΡ προς το δήμαρχο Λαυρεωτικής. Δεν είναι κρυφό πως πίσω από τη διαχείριση των στερεών αποβλήτων και τις τεχνολογίες, που μεθοδεύεται η επιβολή τους, βρίσκεται η συγκεκριμένη εταιρία...
Οβριόκαστρο Κερατέας - Ovriokastro Kerateas
Το Οβριόκαστρο (όνομα προσδιοριστικό στην Ελλάδα των μακροχρόνια εγκαταλελειμμένων φρουρίων) βρίσκεται σε υψόμετρο 315 μέτρων πάνω σε ένα ύψωμα της απόληξης των λόφων της Λαυρεωτικής. Την κοιλάδα από κάτω του που έχει χαρακτηριστεί ως περιοχή ιδιαίτερου φυσικού κάλλους στην καθημαγμένη Αττική, διαρρέει ένας χείμαρρος. Η θέα από το οχυρό είναι ένα εκτενές πανόραμα καθώς περιλαμβάνει όλη σχεδόν την έκταση μέχρι την Ανάβυσσο, τον Σαρωνικό, πολύ μεγάλο μέρος των Μεσογείων και το νότιο Ευβοϊκό. Ο λόφος δεσπόζει του χώρου και παρουσιάζει χαρακτηριστικά στρατηγικής σημασίας.
Το χώρο αυτό επέλεξε η Ελληνική Πολιτεία για να στεγάσει τις δραστηριότητες ενός ΧΥΤΑ. Σε μια περιοχή όπου έχει ανευρεθεί ο Κούρος της Κερατέας (από πεντελικό μάρμαρο του 6ου πχ αιώνα, φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) και υπάρχουν ίχνη προϊστορικής δραστηριότητας και μετέπειτα εγκατάστασης, το Ελληνικό Κράτος αποφάσισε να επεξεργαστεί απορρίμματα χωρίς καν να προηγηθεί συστηματική επιφανειακή αρχαιολογική έρευνα του χώρου και της ευρύτερης περιοχής.
Η περιοχή του Οβριοκάστρου αποτελεί ένα μάλλον μικρής σημασίας αρχαιολογικό χώρο συγκρινόμενο με τους εκπληκτικούς θησαυρούς που κοσμούν την Αττική. Υπάρχουν όμως ενδείξεις της πρώτης προϊστορικής συγκομιδής μεταλλευμάτων και η περιοχή της ανατολικής Αττικής και των Μεσογείων έχει φέρει στο φως πραγματικά σπουδαία ευρήματα όπως το πρώτοελλαδικό νεκροταφείο στο Τσέπι και των μεσοελλαδικων τύμβων στο Βρανά στο Μαραθώνα (και όχι μόνο).
Υποβαθμίζεται περαιτέρω η περιοχή, ολοκληρώνοντας την τραγική τσιμεντοποίηση της, με ένα Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων που θα εγκατασταθεί:
* σε άμεση γειτνίαση με ένα χώρο που έχει χαρακτηριστεί ως "A ζώνη απολύτου προστασίας" σύμφωνα με την Β Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων και παρά την έντονη αντίθεση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων
* σε μια περιοχή που έχει χαρακτηριστεί ως "Τοπίο Ιδιαιτέρου Φυσικού Κάλλους", ενώ στο κέντρο του επιλεγμένου χώρου υπάρχει πηγή και υδατόρευμα
- η εξαιρετικά δαπανηρή τεχνολογία βιοξήρανσης, την αντίθεση στην οποία έχουν εκφράσει 4 από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας, η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, Greenpeace, Μεσόγειος SOS και WWF Ελλάς καθώς:
- δεν χρησιμοποιεί διαλογή στην πηγή των οικιακών οργανικών απορριμμάτων με ξεχωριστό κάδο αλλά την σύμμεικτη επεξεργασία τους
- δεν ευνοεί την ανακύκλωση
- δεν επιλύει το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων της Αττικής (ημίμετρο)
- χρησιμοποιεί μονάδες θερμικής επεξεργασίας (καύσης, πυρόλυσης ή αεριοποίησης) επιζήμιες για το περιβάλλον η οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν
- έχει πολύ υψηλό επενδυτικό και λειτουργικό κόστος (συγκριτικά με ανακύκλωση - κομποστοποίηση - ΧΥΤΥ).
Για μια ακόμη φορά η Ελληνική Πολιτεία κινείται σπασμωδικά χωρίς συνεκτικό σχέδιο, που να περιλαμβάνει βασικές και παράπλευρες δραστηριότητες και σταθερές του χώρου εγκατάστασης ενός τέτοιου έργου, με βασικό επιχείρημα αυτό της απορρόφησης κονδυλίων, για ένα τρόπο αντιμετώπισης των απορριμμάτων που ήδη το 2012 θα είναι ξεπερασμένος. Και η σιωπή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (τηλεόραση) είναι εκκωφαντική.
Είναι αλήθεια βέβαια ότι στην περιβαλλοντικά ερημωμένη Αττική ελάχιστοι ελεύθεροι χώροι υπάρχουν, αναρωτιέται όμως κανείς, πέρα από τις σοβαρότατες ενστάσεις των Οικολογικών Οργανώσεων αν εξαντλήθηκαν όλοι οι διαθέσιμοι χώροι προτού αποφασιστεί η γειτνίαση ενός εργοστασίου σκουπιδιών με ένα αρχαιολογικό χώρο (για τον οποίο ανεξάρτητα αν έχει τη σπουδαιότητα της Ακρόπολης ή όχι οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν κάθε δικαίωμα να είναι υπερήφανοι).
Στην νότια πλευρά του λόφου οι αρχαιολόγοι Εύαγγελος και Όλγα Κακαβογιάννη (1997) εντόπισαν όστρακα προϊστορικών αγγείων και θραύσματα εργαλείων, λεπίδες και αιχμές βέλων από οψιανό, τα οποία φυλάσσονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λαυρίου. Τα αγγεία ανήκουν στην Τελική Νεολιθική (3.500-3.000πχ), Πρωτοελλαδική (3.000-2.800πχ) και Μεσοελλαδικη (2.000-1.600πχ) περίοδο.
Στην ίδια πλαγιά ανακαλύφθηκαν επίσης δύο ορύγματα που είναι πιθανότατα στόμια μικρών υπόγειων μεταλλευτικών στοών. Στην περίπτωση που η εν λόγω υπόθεση επιβεβαιωθεί θα πρόκειται για δύο από τα αρχαιότερα μεταλλευτικά έργα. Το μικρό πλήθος των ευρημάτων καθιστά πιθανή την περιστασιακή χρήση του χώρου. Συνδυάζοντας τα παραπάνω με το γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχουν μεταλλευτικά κοιτάσματα καθίσταται πιθανή η υπόθεση της πρώτης χρήσης (Νεολιθική Περίοδος) του χώρου για την ανακομιδή μεταλλευμάτων.
Το φρούριο, που δεν έχει ανασκαφεί εκτενώς και φθείρεται από την εγκατάλειψη, στεφανώνει την κορυφή του λόφου και είναι κτισμένο με ακανόνιστους πλακοειδείς λίθους διαφόρων μεγεθών από τον διαθέσιμο ασβεστόλιθο της περιοχής, με τη μέθοδο της ξερολιθιάς χωρίς συνδετικό υλικό και γεμισμένους με λάσπη (η οποία σήμερα έχει ξεπλυθεί). Σήμερα διασώζεται μόνο το κάτω επίπεδο του τοίχους, μέχρι του ύψους του 1μ χωρίς να είναι εμφανές σε πολλά σημεία το μέτωπό του. Στην ανατολική του πλευρά βρίσκονται σχεδόν εντελώς κατεστραμμένοι 2 προμαχώνες. Tα κτίρια σωριάζονται σε σωρούς.
Ο κύριος περίβολος είναι ωοειδούς σχήματος, διαστάσεων 120μ x 70μ, περιμέτρου 300 μ περίπου και πάχους 1,6 περίπου μέτρων. Στη δυτική πλευρά του (τη μοναδική προσβάσιμη) υπάρχει και εξωτερικός αμυντικός περίβολος πάχους 1 περίπου μέτρου, περιμέτρου 270μ. Το πάχος του τείχους είναι εξαιρετικά λεπτό και εξ αυτού συνάγεται η απουσία περιδρόμου (ελάχιστο πάχος 2,2μ όπου έχει βεβαιωθεί περίδρομος μέχρι σήμερα). Οι πύλες και των δύο περιβόλων βρίσκονταν στη βορειοδυτική πλευρά ενώ αυτή του κυρίου περιβόλου είχε πλάτος 2,1μ και προστατευόταν από 2 ορθογώνιους πύργους πλάτους 3,5μ.
Στο εσωτερικό του φρουρίου υπάρχουν πολυάριθμα κτίρια, τοποθετημένα ακανόνιστα, χωρίς σχέδιο ακολουθώντας την μορφολογία του εδάφους. Πολλά από τα κτίρια εφάπτονται του τείχους ενισχύοντας την οχύρωση χρησιμεύοντας πιθανώς και ως περίδρομος. Το ύψος του τείχους μπορεί να υπολογιστεί στα 4,5 μ περίπου. Τα κτίρια ήταν μονόχωρα μάλλον ορθογωνικά εκτός από 2, το πρώτο με πολλά δωμάτια κοντά στην πύλη και ένα δεύτερο να εφάπτεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του τείχους. Ο πληθυσμός του χώρου χρησιμοποιώντας υποθέσεις σχετικές με τη δόμηση του εσωτερικού μπορεί να ανερχόταν στα 150 άτομα. Ο εξωτερικός περίβολος είναι πιθανό να στέγαζε κτηνοτροφικές δραστηριότητες.
Στον περιτειχισμένο χώρο εντοπίστηκαν σποραδικά θραύσματα αγγείων και τεμάχια κεραμιδιών των τελευταίων Ελληνιστικών ή των πρώτων Ρωμαϊκών χρόνων.
Το Οβριόκαστρο δεν έχει αφήσει κανένα ίχνος στην Αρχαία ελληνική γραμματεία ενώ πρώτη φορά αναφέρεται από τον περιηγητή William Martin Leak στις αρχές του 19ου αιώνα. Η χρήση του οχυρού δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια μέχρι σήμερα.
Πιθανόν το φρούριο να κατασκευάστηκε από τους Αθηναίους κατά το Χρεμωνίδειο πόλεμο (267πχ).
Πιθανότερη είναι η κατασκευή του κατά τον 2οπχ αιώνα από τους εξεγερμένους δούλους του Λαυρίου που κατείχαν το οχυρό του Σουνίου και λεηλατούσαν την Αττική για 4 περίπου χρόνια. Το Οβριόκαστρο σύμφωνα με αυτή την υπόθεση θα κατασκευάστηκε προκειμένου ως πρόχωμα να υποστηρίξει τις επιχειρήσεις των δούλων ελέγχοντας την κύρια χερσαία οδό που οδηγούσε από την Αθήνα στο λιμάνι του Θορικού και το Σούνιο.
Άλλες προσεγγίσεις τοποθετούν την κατασκευή του Οβριοκάστρου κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και την χρήση του ως τόπο οργανωμένης εγκατάστασης βοσκών.
Τον πραγματικό χαρακτήρα του οικισμού μπορεί να καταδείξει μόνο μια συστηματικά οργανωμένη ανασκαφή.
Ovriokastro (name used in Greece for long abandoned fortresses) is placed on a hill at the end of Lavreotiki mountains at an altitude of 315 meters. The valley below has been declared area of outstanding natural beauty (in a destroyed Attica) and is crossed by a stream. The view from the fort is a comprehensive panorama as it includes almost the entire area until Anavissos, the Saronic Gulf, a large part of Mesogeia and the southern Evian Sea. The hill overlooking the area could be characterized as of strategic importance.
This is the place that the Greek State chose to build a waste landfill. In an area that the Kouros of Keratea has been found (build of Pentelic marble, from the 6th century BC, today exhibited at the National Archaeological Museum) and traces of prehistoric activity and subsequent residency has been located, the Greek State decided to process Attica's waste without even a prior systematic archaeological surface survey of the site and the surrounding area.
The area of Ovriokastro is a rather minor archaeological site compared with the amazing treasures of Attica. But there are indications of the first prehistoric ore harvest and the region of eastern Attica and Mesogeia has brought to light really important discoveries such as the Early Helladic cemetery in Tsepi and the Middle Helladic tumulus in Vrana, Marathon.
The area is further deteriorated, as it is already destroyed by the unrestrained building, with a waste landfill which is going to be built:
* adjacent to an area designated as zone of absolute protection under the Second Office of Prehistoric and Classical Antiquities and despite strong opposition from the Association of Greek Archaeologists
* in a region that has been described as a place of natural beauty, while at the center of the selected area is a water source and a stream
- with the extremely expensive technology of Biological drying. Against it 4 of the largest environmental organizations of Greece, the Ecological Recycling Society, Greenpeace, Mediterranean SOS and WWF Greece has expressed strong opposition as:
- it is not using source separation of the household organic waste, with the use of separate buckets, but it uses composite processing
- it does not promote recycling
- it does not really solve the problem of waste management of Attica (half measure)
- its units use thermal treatment (incineration, pyrolysis or gasification) detrimental to the environment, which could be avoided
- it needs very high investment and it has high operating costs (compared to recycling, composting - sanitary landfill).
Once again the Greek state is moving fitfully without a coherent plan, which should include primary and secondary activities and values of the adjacent site, with the main argument of funds absorption for a treatment of waste that in 2012 will already be obsolete. And the media (TV) keep silent.
It is true that in the environmentally devastated Attica few open spaces are available, one wonders, however, apart from the serious objections of Ecological Organizations if all available sites are truly exhausted so that a waste landfill should be build next to archaeological place (for which regardless if it has the importance of the Acropolis or not, Keratea residents have every right to be proud).
On the south side of the hill, archaeologists Kakavogiannis Evangelos and Olga (1997) found shards of prehistoric pottery and fragments of tools, blades and arrowheads of obsidian, which are kept today in the Archaeological Museum of Lavrion. The vessels belong to the Final Neolithic (3500-3.000 BC), First Helladic (3000-2.800pch) and Middle Helladic (1.600-2000 BC) period.
In the same side two pits were also discovered which could be probably small openings of mines. If this case comes true then this must have been 2 of the older prehistoric mines of Greece. The site must have been occasional used as the findings are very few. Combining this with the fact that in the region there is a lot of ore then it seems likely that from from the early Neolithic period the site has been used for the founding of the ore.
The fortress, which has not been excavated extensively and is further damaged by neglect, is crowning the top of the hill and is built with irregular stones of different plate sizes available from the adjacent limestone area with no binder and filled with mud (which today has been washed). Today is rescued only the lower level of the wall, up to 1m. Its front is not everywhere recognized. On the east side 2 bastions are almost completely destroyed. The buildings have been collapsed into piles.
The main enclosure is oval, 120m x 70m with ap. 300 m circumference and thickness of about 1.6 m. On the west side (the only accessible) there is a defensive outer wall of thickness of 1 m and 270m perimeter. The thickness of the wall is extremely thin and this indicates a lack of wall corridor (minimum thickness of 2.2 m). The gates of both walls are located on the northwest side. The gate of the inner wall was 2.1 m wide and it was protected by 2 rectangular towers of 3.5m width.
Inside the fort there are numerous buildings, arranged irregularly, without a plan, following the topography of the area. Many of the buildings are adjacent to the fortification wall, strengthening it and possibly serving as a wall corridor. The height of the wall can be estimated at approximately 4.5 meters. The buildings were one-room and rectangular, with 2 exceptions, one with many rooms near the gate and a second contiguous to the southeast part of the wall. The population of the area using assumptions concerning the internal structure can be estimated up to 150 people. The outer wall is likely to house livestock activities.
In the fortified has been found fragments of pottery and tile fragments of the last Hellenistic or the first Roman times.
The Ovriokastro has not left any trace in ancient Greek literature and was first reported by the traveler William Martin Leak at the beginning of the 19th century. The use of the fort has not been determined accurately till today.
It is likely that the fortress was built by the Athenians in the war of Chremonideis (267BC).
More probably it is a construction of 2 BC by the rebellious slaves of Lavrion which held the fort Sounion and pillaged Attica for about 4 years. The Ovriokastro according to this case should have been built as a parapet to support the warfare of the slaves and to control the main land route leading from Athens to the port of Thoriko and Sounion.
Other approaches place the construction of Ovriokastro during the Byzantine period and its use as an organized shepherd's facility.
The true character of the settlement can come to light only after systematic and organized excavation.
Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
Ο Αρχαιολογικός Χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας
Διαρκής Κατάλογος Κηρυγμένων Αρχαιολογικών Χώρων Και Μνημείων Της Ελλάδος
Τα κριτήρια αποκλεισμού:
Το χώρο αυτό επέλεξε η Ελληνική Πολιτεία για να στεγάσει τις δραστηριότητες ενός ΧΥΤΑ. Σε μια περιοχή όπου έχει ανευρεθεί ο Κούρος της Κερατέας (από πεντελικό μάρμαρο του 6ου πχ αιώνα, φυλάσσεται σήμερα στο Εθνικό Αρχαιολογικό Μουσείο) και υπάρχουν ίχνη προϊστορικής δραστηριότητας και μετέπειτα εγκατάστασης, το Ελληνικό Κράτος αποφάσισε να επεξεργαστεί απορρίμματα χωρίς καν να προηγηθεί συστηματική επιφανειακή αρχαιολογική έρευνα του χώρου και της ευρύτερης περιοχής.
Η περιοχή του Οβριοκάστρου αποτελεί ένα μάλλον μικρής σημασίας αρχαιολογικό χώρο συγκρινόμενο με τους εκπληκτικούς θησαυρούς που κοσμούν την Αττική. Υπάρχουν όμως ενδείξεις της πρώτης προϊστορικής συγκομιδής μεταλλευμάτων και η περιοχή της ανατολικής Αττικής και των Μεσογείων έχει φέρει στο φως πραγματικά σπουδαία ευρήματα όπως το πρώτοελλαδικό νεκροταφείο στο Τσέπι και των μεσοελλαδικων τύμβων στο Βρανά στο Μαραθώνα (και όχι μόνο).
Υποβαθμίζεται περαιτέρω η περιοχή, ολοκληρώνοντας την τραγική τσιμεντοποίηση της, με ένα Χώρο Υγειονομικής Ταφής Απορριμμάτων που θα εγκατασταθεί:
* σε άμεση γειτνίαση με ένα χώρο που έχει χαρακτηριστεί ως "A ζώνη απολύτου προστασίας" σύμφωνα με την Β Εφορία Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων και παρά την έντονη αντίθεση του Συλλόγου Ελλήνων Αρχαιολόγων
* σε μια περιοχή που έχει χαρακτηριστεί ως "Τοπίο Ιδιαιτέρου Φυσικού Κάλλους", ενώ στο κέντρο του επιλεγμένου χώρου υπάρχει πηγή και υδατόρευμα
- η εξαιρετικά δαπανηρή τεχνολογία βιοξήρανσης, την αντίθεση στην οποία έχουν εκφράσει 4 από τις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις της χώρας, η Οικολογική Εταιρεία Ανακύκλωσης, Greenpeace, Μεσόγειος SOS και WWF Ελλάς καθώς:
- δεν χρησιμοποιεί διαλογή στην πηγή των οικιακών οργανικών απορριμμάτων με ξεχωριστό κάδο αλλά την σύμμεικτη επεξεργασία τους
- δεν ευνοεί την ανακύκλωση
- δεν επιλύει το πρόβλημα της διαχείρισης των απορριμμάτων της Αττικής (ημίμετρο)
- χρησιμοποιεί μονάδες θερμικής επεξεργασίας (καύσης, πυρόλυσης ή αεριοποίησης) επιζήμιες για το περιβάλλον η οποίες θα μπορούσαν να αποφευχθούν
- έχει πολύ υψηλό επενδυτικό και λειτουργικό κόστος (συγκριτικά με ανακύκλωση - κομποστοποίηση - ΧΥΤΥ).
Για μια ακόμη φορά η Ελληνική Πολιτεία κινείται σπασμωδικά χωρίς συνεκτικό σχέδιο, που να περιλαμβάνει βασικές και παράπλευρες δραστηριότητες και σταθερές του χώρου εγκατάστασης ενός τέτοιου έργου, με βασικό επιχείρημα αυτό της απορρόφησης κονδυλίων, για ένα τρόπο αντιμετώπισης των απορριμμάτων που ήδη το 2012 θα είναι ξεπερασμένος. Και η σιωπή των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (τηλεόραση) είναι εκκωφαντική.
Είναι αλήθεια βέβαια ότι στην περιβαλλοντικά ερημωμένη Αττική ελάχιστοι ελεύθεροι χώροι υπάρχουν, αναρωτιέται όμως κανείς, πέρα από τις σοβαρότατες ενστάσεις των Οικολογικών Οργανώσεων αν εξαντλήθηκαν όλοι οι διαθέσιμοι χώροι προτού αποφασιστεί η γειτνίαση ενός εργοστασίου σκουπιδιών με ένα αρχαιολογικό χώρο (για τον οποίο ανεξάρτητα αν έχει τη σπουδαιότητα της Ακρόπολης ή όχι οι κάτοικοι της Κερατέας έχουν κάθε δικαίωμα να είναι υπερήφανοι).
Στην νότια πλευρά του λόφου οι αρχαιολόγοι Εύαγγελος και Όλγα Κακαβογιάννη (1997) εντόπισαν όστρακα προϊστορικών αγγείων και θραύσματα εργαλείων, λεπίδες και αιχμές βέλων από οψιανό, τα οποία φυλάσσονται σήμερα στο Αρχαιολογικό Μουσείο Λαυρίου. Τα αγγεία ανήκουν στην Τελική Νεολιθική (3.500-3.000πχ), Πρωτοελλαδική (3.000-2.800πχ) και Μεσοελλαδικη (2.000-1.600πχ) περίοδο.
Στην ίδια πλαγιά ανακαλύφθηκαν επίσης δύο ορύγματα που είναι πιθανότατα στόμια μικρών υπόγειων μεταλλευτικών στοών. Στην περίπτωση που η εν λόγω υπόθεση επιβεβαιωθεί θα πρόκειται για δύο από τα αρχαιότερα μεταλλευτικά έργα. Το μικρό πλήθος των ευρημάτων καθιστά πιθανή την περιστασιακή χρήση του χώρου. Συνδυάζοντας τα παραπάνω με το γεγονός ότι στην περιοχή υπάρχουν μεταλλευτικά κοιτάσματα καθίσταται πιθανή η υπόθεση της πρώτης χρήσης (Νεολιθική Περίοδος) του χώρου για την ανακομιδή μεταλλευμάτων.
Το φρούριο, που δεν έχει ανασκαφεί εκτενώς και φθείρεται από την εγκατάλειψη, στεφανώνει την κορυφή του λόφου και είναι κτισμένο με ακανόνιστους πλακοειδείς λίθους διαφόρων μεγεθών από τον διαθέσιμο ασβεστόλιθο της περιοχής, με τη μέθοδο της ξερολιθιάς χωρίς συνδετικό υλικό και γεμισμένους με λάσπη (η οποία σήμερα έχει ξεπλυθεί). Σήμερα διασώζεται μόνο το κάτω επίπεδο του τοίχους, μέχρι του ύψους του 1μ χωρίς να είναι εμφανές σε πολλά σημεία το μέτωπό του. Στην ανατολική του πλευρά βρίσκονται σχεδόν εντελώς κατεστραμμένοι 2 προμαχώνες. Tα κτίρια σωριάζονται σε σωρούς.
Ο κύριος περίβολος είναι ωοειδούς σχήματος, διαστάσεων 120μ x 70μ, περιμέτρου 300 μ περίπου και πάχους 1,6 περίπου μέτρων. Στη δυτική πλευρά του (τη μοναδική προσβάσιμη) υπάρχει και εξωτερικός αμυντικός περίβολος πάχους 1 περίπου μέτρου, περιμέτρου 270μ. Το πάχος του τείχους είναι εξαιρετικά λεπτό και εξ αυτού συνάγεται η απουσία περιδρόμου (ελάχιστο πάχος 2,2μ όπου έχει βεβαιωθεί περίδρομος μέχρι σήμερα). Οι πύλες και των δύο περιβόλων βρίσκονταν στη βορειοδυτική πλευρά ενώ αυτή του κυρίου περιβόλου είχε πλάτος 2,1μ και προστατευόταν από 2 ορθογώνιους πύργους πλάτους 3,5μ.
Στο εσωτερικό του φρουρίου υπάρχουν πολυάριθμα κτίρια, τοποθετημένα ακανόνιστα, χωρίς σχέδιο ακολουθώντας την μορφολογία του εδάφους. Πολλά από τα κτίρια εφάπτονται του τείχους ενισχύοντας την οχύρωση χρησιμεύοντας πιθανώς και ως περίδρομος. Το ύψος του τείχους μπορεί να υπολογιστεί στα 4,5 μ περίπου. Τα κτίρια ήταν μονόχωρα μάλλον ορθογωνικά εκτός από 2, το πρώτο με πολλά δωμάτια κοντά στην πύλη και ένα δεύτερο να εφάπτεται στο νοτιοανατολικό τμήμα του τείχους. Ο πληθυσμός του χώρου χρησιμοποιώντας υποθέσεις σχετικές με τη δόμηση του εσωτερικού μπορεί να ανερχόταν στα 150 άτομα. Ο εξωτερικός περίβολος είναι πιθανό να στέγαζε κτηνοτροφικές δραστηριότητες.
Στον περιτειχισμένο χώρο εντοπίστηκαν σποραδικά θραύσματα αγγείων και τεμάχια κεραμιδιών των τελευταίων Ελληνιστικών ή των πρώτων Ρωμαϊκών χρόνων.
Το Οβριόκαστρο δεν έχει αφήσει κανένα ίχνος στην Αρχαία ελληνική γραμματεία ενώ πρώτη φορά αναφέρεται από τον περιηγητή William Martin Leak στις αρχές του 19ου αιώνα. Η χρήση του οχυρού δεν έχει προσδιοριστεί με ακρίβεια μέχρι σήμερα.
Πιθανόν το φρούριο να κατασκευάστηκε από τους Αθηναίους κατά το Χρεμωνίδειο πόλεμο (267πχ).
Πιθανότερη είναι η κατασκευή του κατά τον 2οπχ αιώνα από τους εξεγερμένους δούλους του Λαυρίου που κατείχαν το οχυρό του Σουνίου και λεηλατούσαν την Αττική για 4 περίπου χρόνια. Το Οβριόκαστρο σύμφωνα με αυτή την υπόθεση θα κατασκευάστηκε προκειμένου ως πρόχωμα να υποστηρίξει τις επιχειρήσεις των δούλων ελέγχοντας την κύρια χερσαία οδό που οδηγούσε από την Αθήνα στο λιμάνι του Θορικού και το Σούνιο.
Άλλες προσεγγίσεις τοποθετούν την κατασκευή του Οβριοκάστρου κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και την χρήση του ως τόπο οργανωμένης εγκατάστασης βοσκών.
Τον πραγματικό χαρακτήρα του οικισμού μπορεί να καταδείξει μόνο μια συστηματικά οργανωμένη ανασκαφή.
Ovriokastro (name used in Greece for long abandoned fortresses) is placed on a hill at the end of Lavreotiki mountains at an altitude of 315 meters. The valley below has been declared area of outstanding natural beauty (in a destroyed Attica) and is crossed by a stream. The view from the fort is a comprehensive panorama as it includes almost the entire area until Anavissos, the Saronic Gulf, a large part of Mesogeia and the southern Evian Sea. The hill overlooking the area could be characterized as of strategic importance.
This is the place that the Greek State chose to build a waste landfill. In an area that the Kouros of Keratea has been found (build of Pentelic marble, from the 6th century BC, today exhibited at the National Archaeological Museum) and traces of prehistoric activity and subsequent residency has been located, the Greek State decided to process Attica's waste without even a prior systematic archaeological surface survey of the site and the surrounding area.
The area of Ovriokastro is a rather minor archaeological site compared with the amazing treasures of Attica. But there are indications of the first prehistoric ore harvest and the region of eastern Attica and Mesogeia has brought to light really important discoveries such as the Early Helladic cemetery in Tsepi and the Middle Helladic tumulus in Vrana, Marathon.
The area is further deteriorated, as it is already destroyed by the unrestrained building, with a waste landfill which is going to be built:
* adjacent to an area designated as zone of absolute protection under the Second Office of Prehistoric and Classical Antiquities and despite strong opposition from the Association of Greek Archaeologists
* in a region that has been described as a place of natural beauty, while at the center of the selected area is a water source and a stream
- with the extremely expensive technology of Biological drying. Against it 4 of the largest environmental organizations of Greece, the Ecological Recycling Society, Greenpeace, Mediterranean SOS and WWF Greece has expressed strong opposition as:
- it is not using source separation of the household organic waste, with the use of separate buckets, but it uses composite processing
- it does not promote recycling
- it does not really solve the problem of waste management of Attica (half measure)
- its units use thermal treatment (incineration, pyrolysis or gasification) detrimental to the environment, which could be avoided
- it needs very high investment and it has high operating costs (compared to recycling, composting - sanitary landfill).
Once again the Greek state is moving fitfully without a coherent plan, which should include primary and secondary activities and values of the adjacent site, with the main argument of funds absorption for a treatment of waste that in 2012 will already be obsolete. And the media (TV) keep silent.
It is true that in the environmentally devastated Attica few open spaces are available, one wonders, however, apart from the serious objections of Ecological Organizations if all available sites are truly exhausted so that a waste landfill should be build next to archaeological place (for which regardless if it has the importance of the Acropolis or not, Keratea residents have every right to be proud).
On the south side of the hill, archaeologists Kakavogiannis Evangelos and Olga (1997) found shards of prehistoric pottery and fragments of tools, blades and arrowheads of obsidian, which are kept today in the Archaeological Museum of Lavrion. The vessels belong to the Final Neolithic (3500-3.000 BC), First Helladic (3000-2.800pch) and Middle Helladic (1.600-2000 BC) period.
In the same side two pits were also discovered which could be probably small openings of mines. If this case comes true then this must have been 2 of the older prehistoric mines of Greece. The site must have been occasional used as the findings are very few. Combining this with the fact that in the region there is a lot of ore then it seems likely that from from the early Neolithic period the site has been used for the founding of the ore.
The fortress, which has not been excavated extensively and is further damaged by neglect, is crowning the top of the hill and is built with irregular stones of different plate sizes available from the adjacent limestone area with no binder and filled with mud (which today has been washed). Today is rescued only the lower level of the wall, up to 1m. Its front is not everywhere recognized. On the east side 2 bastions are almost completely destroyed. The buildings have been collapsed into piles.
The main enclosure is oval, 120m x 70m with ap. 300 m circumference and thickness of about 1.6 m. On the west side (the only accessible) there is a defensive outer wall of thickness of 1 m and 270m perimeter. The thickness of the wall is extremely thin and this indicates a lack of wall corridor (minimum thickness of 2.2 m). The gates of both walls are located on the northwest side. The gate of the inner wall was 2.1 m wide and it was protected by 2 rectangular towers of 3.5m width.
Inside the fort there are numerous buildings, arranged irregularly, without a plan, following the topography of the area. Many of the buildings are adjacent to the fortification wall, strengthening it and possibly serving as a wall corridor. The height of the wall can be estimated at approximately 4.5 meters. The buildings were one-room and rectangular, with 2 exceptions, one with many rooms near the gate and a second contiguous to the southeast part of the wall. The population of the area using assumptions concerning the internal structure can be estimated up to 150 people. The outer wall is likely to house livestock activities.
In the fortified has been found fragments of pottery and tile fragments of the last Hellenistic or the first Roman times.
The Ovriokastro has not left any trace in ancient Greek literature and was first reported by the traveler William Martin Leak at the beginning of the 19th century. The use of the fort has not been determined accurately till today.
It is likely that the fortress was built by the Athenians in the war of Chremonideis (267BC).
More probably it is a construction of 2 BC by the rebellious slaves of Lavrion which held the fort Sounion and pillaged Attica for about 4 years. The Ovriokastro according to this case should have been built as a parapet to support the warfare of the slaves and to control the main land route leading from Athens to the port of Thoriko and Sounion.
Other approaches place the construction of Ovriokastro during the Byzantine period and its use as an organized shepherd's facility.
The true character of the settlement can come to light only after systematic and organized excavation.
Ενδιαφέροντες σύνδεσμοι:
Ο Αρχαιολογικός Χώρος του Οβριοκάστρου Κερατέας
Διαρκής Κατάλογος Κηρυγμένων Αρχαιολογικών Χώρων Και Μνημείων Της Ελλάδος
Τα κριτήρια αποκλεισμού:
Ευχαριστούμε τον κ. Χρήστο Πένητα
Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011
«Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον»
Με την ανάρτηση δύο πανό στο παιχνίδι με την Κάχα Λαμποράλ, οι οργανωμένοι φίλοι του Παναθηναϊκού εξέφρασαν τη θέση του για το «θέμα» της Κερατέας.
«Λύση στην Κερατέα» και «Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον» ήταν δύο πανό που αναρτήθηκαν από τους οργανωμένους, ενώ ακούστηκαν και πολλά συνθήματα κατά της αστυνομίας.
Ευχαριστούμε...
Πηγή: www.sportdog.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)